Zakażenia układu moczowego

Mechanizm powstawania ZUM
Zakażenia układu moczowego (ZUM), a w szczególności zapalenie pęcherza moczowego, są jedną z najczęstszych przyczyn interwencji lekarskich, obok infekcji układu oddechowego i pokarmowego. Problem infekcji dróg moczowych zdecydowanie częściej dotyczy kobiet, co wynika z budowy anatomicznej żeńskich dróg moczowych.
Zakażenia układu moczowego (ZUM), a w szczególności zapalenie pęcherza moczowego, są jedną z najczęstszych przyczyn interwencji lekarskich, obok infekcji układu oddechowego i pokarmowego. Problem infekcji dróg moczowych zdecydowanie częściej dotyczy kobiet, co wynika z budowy anatomicznej żeńskich dróg moczowych. Po pierwsze, żeńska cewka moczowa jest znacznie krótsza od męskiej (ok. 3-4 cm wobec około 18-20 cm), dlatego też bakterie mają do przebycia krótszy dystans. Po drugie, ujście zewnętrzne cewki znajduje się blisko odbytu, co sprzyja przenoszeniu bakterii na skutek niezachowania należytej higieny.
Co najmniej 20-50% kobiet raz w życiu zgłasza się do lekarza z objawami infekcji w zakresie dróg moczowych. W większości przypadków ma to miejsce albo w okresie dzieciństwa, albo w okresie aktywności seksualnej.
Zakażenie układu moczowego związane jest z występowaniem drobnoustrojów chorobotwórczych (tj. bakterii, wirusów, grzybów lub pierwotniaków) w drogach moczowych, które w prawidłowych warunkach powinny pozostawać jałowe. Najczęstszym źródłem bakterii będących przyczyną zakażeń w układzie moczowym jest jelito grube, z którego bakterie wydostają się na skórę krocza i w sprzyjających okolicznościach wnikają przez cewkę moczową. Inwazja tych drobnoustrojów następuje najczęściej drogą wstępującą, to znaczy ze skóry w okolicy krocza, przez cewkę moczową do pęcherza moczowego, a w niektórych przypadkach poprzez moczowody do nerek. W bardzo rzadkich przypadkach drobnoustroje mogą dostać się do układu moczowego przez ciągłość (np. przebicie ropnia) lub drogą krwi (sepsa). Drobnoustroje namnażając się w drogach moczowych powodują ich uszkodzenie - stan zapalny, czego widocznymi dla chorego objawami mogą być obecność ropy lub krwi w moczu, bóle w okolicy nadłonowej (podbrzusza), bóle pleców w okolicy lędźwiowej, częste i bolesne oddawanie moczu, gorączka, wymioty.


Objawy ZUM
Zakażenie układu moczowego może przebiegać bezobjawowo albo objawowo pod postacią zapalenia cewki moczowej, pęcherza moczowego i odmiedniczkowego zapalenia nerek, posocznicy moczowej (urosepsa). Objawy w każdej z tych postaci zakażeń układu moczowego są nieco inne.
Zakażenie układu moczowego może przebiegać bezobjawowo albo objawowo pod postacią zapalenia cewki moczowej, pęcherza moczowego i odmiedniczkowego zapalenia nerek, posocznicy moczowej (urosepsa). Objawy w każdej z tych postaci zakażeń układu moczowego są nieco inne.
Typowe objawy zapalenia cewki moczowej i pęcherza moczowego obejmują dolegliwości podczas oddawania moczu (np. pieczenie, ból w obrębie cewki moczowej), ból w okolicy nadłonowej (podbrzusza), bolesne parcie i częste oddawanie moczu w małych ilościach, czasami zatrzymanie moczu z powodu dolegliwości bólowych.
Typowe objawy odmiedniczkowego zapalenia nerek obejmują nagły początek z gorączką powyżej 38oC, dreszcze, bóle brzucha lub okolicy lędźwiowej, czasami nudności i wymioty. Mogą wystąpić również zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca (biegunka lub zaparcie). W skrajnie ciężkich przypadkach może rozwinąć się sepsa, czyli ogólnoustrojowe zakażenie powikłane niewydolnością wielu organów.
Podczas infekcji wygląd i zapach moczu może się zmienić. Czasami w moczu może pojawić się krew - mocz jest wtedy ciemniejszy (bardziej brązowy) lub zawiera świeżą krew i śluz. Zapach moczu może także ulec zmianie (jest nieprzyjemny, przypomina woń stolca lub ryb), co wiąże się z obecnością w moczu ropy, bakterii i ich produktów przemiany materii.
Powikłania ZUM
Mimo postępu medycyny, jaki dokonał się na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, zakażenia układu moczowego stanowią poważny problem kliniczny i społeczny.
Mimo postępu medycyny, jaki dokonał się na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, zakażenia układu moczowego stanowią poważny problem kliniczny i społeczny. Wymagają indywidualnego podejścia do każdego pacjenta ze względu na możliwość poważnych następstw. Skutkiem powikłanych zakażeń układu moczowego może być uszkodzenie dróg moczowych lub nerek (np. ropień nerki), niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, sepsa, a u kobiet w ciąży - zagrożenie przedwczesnym porodem lub poronieniem. U osób z przewlekłym schorzeniami nerek, każde zakażenie układu moczowego pogarsza ich funkcję.
Ciąża a ZUM
Prawie u co dziesiątej ciężarnej dochodzi do zakażenia układu moczowego, które może przebiegać bez objawów lub przyjąć postać zapalenia cewki lub pęcherza moczowego, rzadziej odmiedniczkowego zapalenia nerek.
Prawie u co dziesiątej ciężarnej dochodzi do zakażenia układu moczowego, które może przebiegać bez objawów lub przyjąć postać zapalenia cewki lub pęcherza moczowego, rzadziej odmiedniczkowego zapalenia nerek. Zwiększoną podatność na infekcje dróg moczowych w ciąży tłumaczą zmiany, które zachodzą w organizmie kobiety w czasie ciąży: pęcherz moczowy przesuwa się ku górze i do przodu, co powoduje zaleganie moczu po mikcji; z powodu ucisku na moczowody przez powiększającą się macicę oraz zwiększone wydzielanie moczu przez nerki dochodzi do poszerzenia i zastoju moczu w górnych drogach moczowych. Największe ryzyko zakażenia układu moczowego istnieje między 9 a 17 tygodniem ciąży.
Kobiety, które w dzieciństwie były leczone z powodu odpływu pęcherzowo-moczowodowego, są obarczone zwiększonym ryzykiem wystąpienia zakażeń dróg moczowych w czasie ciąży. Ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia infekcji dróg moczowych w czasie ciąży zalecane jest regularne wykonywanie badania ogólnego moczu i w przypadku wykrycia bakterii podjęcie leczenia antybiotykami. Powikłaniem nieleczonego zakażenia układu moczowego może być poronienie, poród przedwczesny, urodzenie dziecka z niską masą urodzeniową, jak również zakażenie okołoporodowe noworodka.

Cukrzyca a ZUM
Cukrzyca zwiększa ponad trzykrotnie ryzyko wystąpienia zakażeń układu moczowego u kobiet. Zakażenie układu moczowego u chorych na cukrzycę uznaje się za zakażenie powikłane.
Zakażenie układu moczowego u chorych na cukrzycę uznaje się za zakażenie powikłane. Cukrzyca zwiększa ponad trzykrotnie ryzyko wystąpienia zakażeń układu moczowego u kobiet, w szczególności u tych pacjentek, u których pomimo leczenia nie udaje się uzyskać prawidłowego poziomu cukru we krwi. Cukrzyca znacząco zwiększa ryzyko rozwoju zakażeń dróg moczowych wywołanych przez Enterobacteriaceae oraz przez szczepy Klebsiella. U kobiet chorych na cukrzycę bezobjawowy bakteriomocz (> 105 bakterii/ml) występuje bardzo często i jest wskazaniem do podjęcia leczenia przeciwbakteryjnego, ponieważ nieleczony prowadzi do zaburzenia funkcji nerek. U wyżej wymienionych częściej obserwuje się zakażenia górnych dróg moczowych pod postacią odmiedniczkowego zapalenia nerek, podczas którego może dojść do martwicy brodawek nerkowych. Chorzy na cukrzycę również częściej chorują na śródmiąższowe zapalenie nerek (które w populacji ludzi nie chorujących na cukrzycę występuje bardzo rzadko), z tworzeniem się licznych drobnych ropni i rozwojem niewydolności nerek. Z powodu tak istotnych zagrożeń, pacjenci z cukrzycą powinni wykonywać częste badania kontrolne moczu i być po opieką specjalisty.
Mechanizmy chroniące organizm przed ZUM
U wielu osób często dochodzi do wniknięcia niewielkiej liczby bakterii do dystalnego odcinka cewki moczowej, jednak mechanizmy odpornościowe układu moczowego chronią organizm przed wniknięciem bakterii w obręb dróg moczowych.
U wielu osób często dochodzi do wniknięcia niewielkiej liczby bakterii do dystalnego odcinka cewki moczowej, jednak mechanizmy odpornościowe układu moczowego chronią organizm przed wniknięciem bakterii w obręb dróg moczowych. Najważniejsze z mechanizmów obronnych to przepłukiwanie śluzówki dróg moczowych przez strumień moczu, jego lekko kwaśny odczyn, wysokie stężenie mocznika w moczu, obecność białek odpornościowych (immunoglobulin) w moczu, ochronne właściwości nabłonka dróg moczowych, regularne opróżnianie pęcherza podczas mikcji, zwieracze zamykające światło cewki, mechanizm zastawkowy zapobiegający cofaniu się moczu z pęcherza moczowego do nerek.

Zapobieganie
Profilaktyka ma na celu zapobieganie zakażeniom układu moczowego i polega na eliminacji sytuacji sprzyjających tym infekcjom.
Zapobieganie nawrotom prostych zakażeń układu moczowego zaczynamy od oceny indywidualnego profilu ryzyka i w zależności od jej rezultatów, zalecane są różne działania np. przyjmowanie większej ilości płynów, delikatne zakwaszanie moczu, zmiany w higienie intymnej, dbałość o częste opróżnianie pęcherza moczowego, szczególnie po stosunku, unikanie stanów zapalnych okolicy sromu i pochwy, rezygnacja z dopochwowych środków plemnikobójczych i mechanicznych środków antykoncepcyjnych, wykluczenie infekcji u partnera seksualnego, antyseptyka w środowisku (np. basen, toaleta, siłownia).
Zapobieganie skomplikowanym zakażeniom układu moczowego dotyczy przede wszystkim właściwego leczenia choroby podstawowej. Czasami konieczne jest leczenie chirurgiczne, jeśli u podłoża nawrotów infekcji dróg moczowych są wady układu moczowego lub kamica układu moczowego. W takich przypadkach konieczna jest opieka specjalisty urologa lub nefrologa. W wybranych sytuacjach, lekarz może także zalecić terapię wspomagającą polegającą na zwiększeniu odporności przeciw zakażeniom bakteryjnym. Przyjmowanie preparatów zwanych "szczepionkami nieswoistymi" pobudza ogólną odporność organizmu. Szczepionki zawierają zabite komórki bakterii lub ich fragmenty zatem są bezpieczne dla człowieka i nie mogą stanowić źródła infekcji. Działają na nieswoiste mechanizmy obronne prowadząc do zwiększenia miana przeciwciał typu IgA w wydzielinach błon śluzowych. Mogą także stymulować wytwarzanie swoistych przeciwciał przeciwko bakteriom zawartym w szczepionce. Szczepionki mogą być zalecone jako forma profilaktyki zakażeń układu moczowego, jak również leczniczo w przypadkach nawracających, przewlekłych infekcji dróg moczowych. Przeciwwskazaniem do zastosowania szczepionek są ostre choroby zakaźne, czynna gruźlica, wrodzone i nabyte zaburzenia odporności oraz leczenie immunosupresyjne i choroby autoimmunologiczne.

Układ moczowy. Choroby

Zakażenia układu moczowego. Grupy ryzyka - zakażenia proste
Dla ułatwienia rozpoznawania i leczenia zakażeń układu moczowego, wyróżnia się dwie grupy tych infekcji - zakażenia proste (niepowikłane) oraz zakażenia skomplikowane (złożone, powikłane).
Zakażenia proste to zakażenia układu moczowego występujące tylko u zdrowych dziewcząt powyżej 5 lat oraz u zdrowych dojrzałych kobiet do okresu menopauzy. Nawrotowe niepowikłane zakażenia dolnego odcinka układu moczowego oznacza co najmniej 2 infekcje w okresie 6 miesięcy lub co najmniej 3 epizody zakażenia w ciągu roku, potwierdzone dodatnim wynikiem posiewu moczu.
 W prostych ZUM nie występują żadne stany chorobowe powodujące te infekcje, można tylko mówić o czynnikach sprzyjających, którymi są:
predyspozycje genetyczne - o takich predyspozycjach może świadczyć rodzinne występowanie nawrotów zakażeń u matki, sióstr, bliskich krewnych płci żeńskiej,
aktywność seksualna - często w czasie stosunku płciowego dochodzi do wprowadzenia bakterii do cewki moczowej, co przy zaniedbaniach higienicznych lub przetrzymywaniu moczu w pęcherzu po stosunku, ułatwia bakteriom ich rozwój i inwazję.
błędy w higienie osobistej (niedostateczna lub nadmierna higiena okolicy narządów płciowych), stany zapalne pochwy, urazy błony śluzowej i skóry okolicy narządów płciowych prowadzą do infekcji układu moczowego na skutek otwarcia wrót zakażenia. Stosowanie dopochwowych środków plemnikobójczych i mechanicznych środków antykoncepcyjnych - one jako ciała obce mogą powodować łatwiejsze wniknięcie drobnoustrojów patogennych.
przeniesienie zakażenia przez partnera seksualnego - drobnoustroje mogą podczas stosunku płciowego zostać przeniesione od zakażonego partnera, który może nie mieć żadnych objawów chorobowych.
zakażenie środowiskowe na skutek przeniesienia drobnoustrojów ze skażonych powierzchni (np. basen, toaleta) lub bielizny (np. ręczniki, bielizna osobista), a także podczas zabiegów medycznych w okolicy narządów płciowych (np. badanie ginekologiczne).
częste wykonywanie zabiegów kosmetycznych w okolicy sromu - wiele kobiet często poddaje się zabiegom usuwania owłosienia z okolicy sromu, co może również prowadzić do zakażenia, w szczególności gronkowcami na skutek zakażenia mieszków włosowych.




Diagnostyka
Pobranie moczu na badanie
Skóra wokół cewki moczowej u każdego człowieka jest zasiedlona przez różne bakterie, dlatego przed oddaniem moczu do badania konieczne jest dokładne umycie mydłem i bieżącą wodą okolicy krocza.
Skóra wokół cewki moczowej u każdego człowieka jest zasiedlona przez różne bakterie, dlatego przed oddaniem moczu do badania konieczne jest dokładne umycie mydłem i bieżącą wodą okolicy krocza a następnie wytarcie świeżym ręcznikiem (najlepiej papierowym). Do badania pobieramy tzw. środkową porcję moczu – oznacza to, że pierwsza część moczu jest oddawana do toalety, następnie należy wstrzymać oddawanie moczu, podstawić pojemnik i oddać mocz do około1/3 objętości pojemnika, a resztę moczu ponownie oddać do toalety.
Mocz może być pobierany do badania ogólnego do niejałowych pojemników, ale na posiew musi być pobrany do specjalnego sterylnego pojemnika, który można kupić w aptece lub sklepie z materiałami medycznymi. Po pobraniu mocz musi być przechowywany w temperaturze 4-8oC, ale nie można go przechowywać dłużej niż 24 godziny.
Ujemny wynik posiewu moczu mimo ewidentnych objawów zakażenia może być efektem pobrania moczu po podaniu leków przeciwbakteryjnych, znacznego rozcieńczenia moczu (wielomocz, niewydolność nerek) lub niewłaściwego przechowywania i transportu. W czasie trwania miesiączki badanie moczu może być niediagnostyczne.
Najczęstsze błędy prowadzące do fałszywych wyników posiewu moczu to niedostateczne umycie okolicy ujścia cewki moczowej przed pobraniem, pobieranie moczu do niejałowych pojemników, niewłaściwe przechowywanie moczu po pobraniu, pobieranie moczu z cewnika moczowego.
Badanie ogólne moczu
Rozpoznanie zakażenia dróg moczowych można oprzeć na wynikach ogólnego badania moczu, analizując przede wszystkim poziom obecności leukocytów.
Rozpoznanie zakażenia dróg moczowych można oprzeć na wynikach ogólnego badania moczu, analizując przede wszystkim poziom obecności leukocytów.
Stwierdzenie w badaniu ogólnym moczu obecność białych krwinek (leukocytów) powyżej 10 komórek/ml (co odpowiada > 10 komórek w polu widzenia w badaniu osadu odwirowanego moczu) pozwala na rozpoznanie zakażenia dróg moczowych. Czasami przy zakażeniu może współwystępować niewielkiego stopnia białkomocz lub krwinkomocz (> 5-10 erytrocytów w polu widzenia).
Na rynku są dostępne testy paskowe, które pozwalają szybko (wynik w ciągu 1-2 minut) i w prosty sposób wykryć infekcje w drogach moczowych. Metoda ta charakteryzuje się dużą swoistością (na poziomie ok. 95%) oraz dużą czułością (ok. 90%) przy leukocyturii 10-20/ml moczu.
W prawidłowo pobranym moczu u osoby zdrowej stwierdza się pojedyncze komórki bakterii lub ich brak. Do rozpoznania zakażenia układu moczowego niezbędne jest stwierdzenie bakterii w moczu w ilości przekraczającej przyjętą granicę, tzw. znamiennej bakteriurii.



Posiew moczu
W prawidłowo pobranym moczu u osoby zdrowej stwierdza się pojedyncze komórki bakterii lub ich brak. Do rozpoznania zakażenia układu moczowego niezbędne jest stwierdzenie bakterii w moczu w ilości przekraczającej przyjętą granicę, tzw. znamiennej bakteriurii.
W warunkach fizjologicznych mocz, który został pobrany bezpośrednio poprzez nakłucie z miedniczki nerkowej lub pęcherza moczowego jest jałowy, natomiast mocz pobrany z pęcherza moczowego poprzez cewnikowanie może zawierać do 100 jednostek tworzących kolonie/ml (<102 kolonii/ml), a metodą tzw. środkowego strumienia może zawierać drobnoustroje do 1000 kolonii/ml (<103 kolonii/ml) w zależności od szybkości namnażania się drobnoustroju w moczu.
Można przyjąć, że w 90% typowych przypadków wykrycie zakażenia układu moczowego uzyskuje się, gdy bakteriuria w moczu pobranego metodą środkowego strumienia wynosi powyżej 1000 kolonii/ml (>103 kolonii/ml) przy współistnieniu objawów zapalenia pęcherza moczowego oraz powyżej 10.000-50.000 kolonii/ml (>104 - 5x104 kolonii/ml) w przypadku objawów charakterystycznych dla odmiedniczkowego zapalenia nerek. W każdym z wyżej wymienionych przypadków należy dążyć do identyfikacji drobnoustroju i oceny lekowrażliwości (tzw. antybiogramu) na podstawie badania mikrobiologicznego.
Leczenie
Terapia antybiotykowa
Leczenie zakażeń układu moczowego rozpoczyna się zwykle zanim otrzymamy wynik posiewu moczu. Lekarz na podstawie objawów dobiera najskuteczniejsze leczenie.
Leczenie zakażeń układu moczowego rozpoczyna się zwykle zanim otrzymamy wynik posiewu moczu. Lekarz na podstawie objawów, wyników laboratoryjnych oraz swojej wiedzy na temat epidemiologii dotyczącej regionu, w którym pracuje oraz swojego doświadczenia dobiera najskuteczniejsze leczenie. Podstawą leczenia zakażeń układu moczowego jest podanie leku przeciwbakteryjnego, który jest skuteczny wobec najczęstszych drobnoustrojów wywołujących zakażenia dróg moczowych. Leki przeciwbakteryjne są wydawane jedynie na zlecenie lekarza (recepta), ze względu na uniknięcie nieuzasadnionych przypadków zastosowania antybiotyków.
Najczęściej w leczeniu zakażeń układu moczowego stosuje się antybiotyki z grupy penicylin, cefalosporyn, fluorochinolonów, sulfonamidów (ko-trimoksazol), nitrofuranu. W lekkich przypadkach leczenie może być prowadzone w domu. W przypadku, gdy objawy nie ustępują lub się nasilają pomimo leczenia lub przebieg infekcji jest ciężki, konieczne jest leczenie szpitalne. We wszystkich przypadkach powikłanego zakażenia układu moczowego wskazana jest hospitalizacja ze względu na poważny stan kliniczny, zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań oraz konieczność przeprowadzenia szybkiej diagnostyki, badań mikrobiologicznych, dożylnego podawania leków oraz w miarę możliwości usunięcie czynników sprzyjających zakażeniu.
Nawracające zakażenia układu moczowego wymagają oznaczania wrażliwości bakterii na leki, ponieważ często są wywoływane przez bakterie oporne na antybiotyki i powinny być leczone przez specjalistę np. urologa lub nefrologa. Pacjenci z przewlekłymi chorobami internistycznymi, u których występują zakażenia układu moczowego, powinni być także pod opieką jednego z wyżej wymienionych specjalistów.
Bakteriomocz bezobjawowy jest to występowanie bakterii w moczu w ilości znamiennej (> 105 bakterii/ml), ale bez towarzyszących dolegliwości, ani innych odchyleń w badaniu przez lekarza, czy też w badaniach laboratoryjnych – zazwyczaj taki stan nie wymaga leczenia.Bakteriomocz bezobjawowy jest wskazaniem do leczenia u chorych obciążonych cukrzycą, niewydolnością nerek, u dzieci i kobiet ciężarnych.



Leczenie wspomagające
Oprócz antybiotyków, po konsultacji z lekarzem, można stosować leki wspomagające, takie jak środki zakwaszające mocz (witamina C, wyciąg z żurawiny), ziołowe środki odkażająco-moczopędne, a także niesterydowe leki przeciwzapalne.
Oprócz antybiotyków, po konsultacji z lekarzem, można stosować leki wspomagające, takie jak środki zakwaszające mocz (witamina C, wyciąg z żurawiny), ziołowe środki odkażająco-moczopędne, a także niesterydowe leki przeciwzapalne. W przypadkach nawracających, przewlekłych infekcji dróg moczowych, lekarz może także zalecić terapię wspomagającą polegającą na zwiększeniu ogólnej odporności organizmu.
Szczepionki stosowane w zakażeniach dróg moczowych zawierają zabite komórki bakterii E. colii – najczęstszy patogen wywołujący infekcje w zakresie układu moczowego - lub ich fragmenty. Działają one na nieswoiste mechanizmy obronne organizmu prowadząc do zwiększenia miana przeciwciał typu IgA w wydzielinach błon śluzowych. Mogą także stymulować wytwarzanie swoistych przeciwciał przeciwko bakteriom zawartym w szczepionce. Przyjmowanie tych preparatów wraz z właściwie zastosowaną kuracją antybiotykową zwiększa prawdopodobieństwo wyleczenia aktualnej infekcji dróg moczowych oraz wydłuża okresy pomiędzy nawrotami.
Dodatkowe zalecenia pomocne przy leczeniu zakażenia układu moczowego to przyjmowanie dużej ilości płynów w celu zwiększenia ilości oddawanego moczu, częste oddawanie moczu i higiena okolicy krocza, częstsza zmiana bielizny osobistej, pranie bielizny osobistej w temp. co najmniej 50 stopni C.W nawracających zakażeniach układu moczowego, dodatkowe postępowanie między nawrotami infekcji obejmuje prawidłowe nawodnienie i zapewnienie dużej ilości moczu, częste i całkowite opróżnianie pęcherza, oddawanie moczu po każdym stosunku płciowym i przed snem, odpowiednią higienę osobistą, unikanie zaparć.



Badania medyczne

Badania medyczne. Сo musimy wiedzieć?
Jeśli chodzi o medycynę to najważniejszą są nie tylko lekarstwa, czy też lekarze, ale także bardzo ważne są badania, które czasami są konieczne do wykonania, jeśli się się zdiagnozować na jaką chorobę cierpi dana osoba. Takie badania jednak czasami są naprawdę bardzo skomplikowane i bolesne, a czasami nie znajdują zbyt wiele czasu. Wszystko to zależy od tego, jakie schorzenie chce się wykryć, czy też potwierdzić, ze go nie ma. Jednak wiele osób bardzo się boi wszelkich badań lekarskich, być może taki strach wynika z tego., że boją się że jednak będzie można w ich ciele znaleźć jakąś bardzo poważną chorobę. Nie ma jednak co się bać, ponieważ lepiej jest już znaleźć taką chorobę we wczesnym jej stadium, kiedy jest jeszcze ona dość łatwo uleczalna, niż unikać takich badań, by się potem okazało, że jednak jesteśmy chorzy, z tym, że zbyt długo zwlekaliśmy z badaniem i taka choroba już jest tak rozwinięta, może te szansę na wyzdrowienie nie są zbyt wielkie, jak to czasami jest w przypadku różnego rodzaju nowotworów, które najlepiej wykryć jak najszybciej, ponieważ można je prawie zawsze całkowicie wyleczyć.

Badania medyczne kiedyś
Kiedyś badania medyczne stały na zupełnie innym poziomie, co jest przecież całkowicie zrozumiałe, jako że i medycyna w tym czasie poszła bardzo do przodu, a więc nie ma się co dziwić, że teraz są nowocześniejsze metody badań, niż było to kiedyś. Kiedyś takie badania, jakie przeprowadzano na ludziach, były dla nich nie dość, że niekiedy bolesne, ponieważ nie znano tylu środków znieczulających, to jeszcze dużo bardziej ryzykowne dla ich zdrowia, niż dzisiaj. Długi czas poza tym nie było nawet możliwości wykonywania takich badań, które dzisiaj są przecież podstawowe, jak na przykład prześwietlenia. Dopiero Roentgen wykrył takie promieniowanie, które właśnie na takowe prześwietlanie pozwalają. Kiedyś lekarze często byli wyposażeni, tylko w słuchawki, za pomocą których mogli badać serce pacjenta, czy równo bije i już na takiej postawie musieli wydawać diagnozę, jednak było to setki lat temu. Od tego czasu medycyna już poszła bardzo do przodu i lekarze mają do dyspozycji dużo więcej badań i nie muszą polegać tylko na intuicji.


Badania medyczne obecnie
Obecnie mamy do dyspozycji bardzo wiele badan medycznych, które pozwalają na dość wczesną diagnostykę. Jednak badania badaniami, a do ich realizowania potrzebny jest bardzo drogi sprzęt, na który nie jest czasem stać dany szpital, a więc jest on już pozbawiony możliwości wykonywania takich czy innych badań. Jest to smutne, ponieważ badania są możliwe, tylko środki płatnicze nie pozwalają na to, by można je było wykonywać i tym samym w taki sposób ratować życie ludziom. Oczywiście takie badania, można wykonywać gdzie indziej, jednak są wielkie kolejki by można je było sobie zrobić, a czasami nie ma się naprawdę w ogóle czasu do stracenia, a więc jest to bardzo zła sytuacja, ponieważ rozwój choroby nie będzie czekał na to, czy jesteśmy już w stanie zrobić sobie badane i na którym miejscy w kolejce jesteśmy. Paradoks polega na tym, że chorobę można obecnie już wykryć naprawdę bardzo wcześnie, ale nie można takich badań zrobić, ponieważ nie ma się na to pieniędzy. Jest to tragiczne, jednak takie są realia polskiej służby zdrowia i się w najbliższym czasie nie zmienią.
Badania krwi
Badanie krwi należy do jednych z najbardziej popularnych badań, ponieważ nie jest ono skomplikowane, można je wykonać każdym ośrodku zdrowia, a pozwala na wykrycie naprawdę bardzo wielu nieprawidłowości. Takie badane polega na tym, że pielęgniarka pobiera nam krew z żyły, jaka znajduje się na zgięciu naszej ręki, zaciskając nam specjalną przepaską przedramię. Takie badanie nie boli, krwi także nie pobiera się zbyt wiele, ponieważ tylko jedną strzykawkę, jednak wiele osób się go panicznie boi,m mimo że tak naprawdę nie ma czego, ponieważ sam zabieg jest naprawdę bezbolesny i trwa tylko kilka chwil. przeprowadza badanie, to czasami może to jednak zaboleć, a nawet zostać siniak, który nie jest zbyt piękną ozdobą, po takim badaniu. Jednak generalnie nie należy się go bać, ponieważ tak naprawdę nie boli i nie można zemdleć, ponieważ tej krwi pobiera się naprawdę bardzo niewiele.
Badania moczu
Badanie moczu nie jest być może najprzyjemniejszym badaniem, ponieważ mocz jest taka wydzieliną, która raczej nie należy do tych, które chce się oglądać. Jednak mocz także zwiera w sobie bardzo wile informacji, a nie jest go trudno zbadać, więc jest badaniem, które dość często się zleca. Taki mocz, jeśli ma w sobie jakieś nieprawidłowości, może nam ukazać chorobę nerek, czy też inne schorzenia, na jakie można cierpieć. Zadanie pacjenta ogranicza się tylko do tego, by oddał mocz do specjalnego pojemniczka, który w tym właśnie celu dostaje, a już reszta należy do laboratorium. Właśnie dlatego w takich miejscach muszą pracować osoby dość wytrzymałe, ponieważ zmusza stale patrzeć na jakieś wydzieliny ludzkiego ciała, a to nie zawsze należy to tak bardzo przyjemnych zajęć, ponieważ czasami można się natknąć na rzeczy, których nikt by nie chciał wziąć w rękę, a tym bardziej jeszcze ich analizować przez jakiś czas i patrzeć na nie. Badanie moczu z pewnością nie jest ulubionym badaniem osób pracujących w laboratoriach analitycznych.

Badania szpitalne
Czasami niektóre badania, można wykonać tylko i wyłącznie w szpitalu, ponieważ są to badania, które wymagają użycia jakiegoś bardzo specjalistycznego sprzętu, a co za tym idzie, nie ma go każda przychodnia, ponieważ nasza służba zdrowia nie jest zbyt bogata i czasami nawet szpitale nie mają każdego potrzebnego im do odpowiedniego funkcjonowania sprzętu. Badania jakie się wykonuje w szpitalach przeważnie bardzo ludzi przerażają, bo wydaje sim się, ze zaraz sami będą musieli się do takiego szpitala udać, a jak wiadomo to miejsce nie jest tym, w którym chciałoby się spędzać wiele czasu,. Jednakże badania w szpitalach nie muszą w żadnym wypadku oznaczać, że my także będziemy musieli spędzać tam jakiś czas. Jednak zawsze warto jest na nie iść, ponieważ może to wyjść z pożytkiem dla naszego zdrowia, ponieważ każda choroba lubi być wykrywa wcześnie, a poza tym czasami może się także okazać, że nasze zmartwienia były daremne, jako że jesteśmy zdrowi i przypuszczenia lekarza się nie potwierdziły. Badania w szpitalach pozwalają na takie rzeczy właśnie.